Ό μικρός άγγελος

Posted: Ιανουαρίου 31, 2007 in Παλιά κείμενα

Ένας μικρός άγγελος ήρθε και έκατσε κοντά μου.Είχε τσακισμένα τα φτερά,τα μάτια της μια θάλασσα μελαγχολίας.Με άφησε να δω βαθιά μεσ’ στην καρδιά της.


Ένα μεγάλο κρυστάλλινο κομμάτι πάγου βρισκόταν ολόγυρα από την πονεμένη της καρδιά .Η ανάσα της ακουγόταν ξέπνοη,δυσκολευόταν ν’ανασάνει.Άπλωσα το χέρι και την άγγιξα.Της ανακάτεψα τα μάλλια,τα δάχτυλά μου πλέχτηκαν ανάμεσά τους.
«Πάρε με αγκαλιά ,το έχω ανάγκη»,μου ψιθύρισε.
Σφίχτηκε πάνω στο κορμί μου και βούρκωσε.Από τα μάτια της έτρεξαν κρυστάλλινες σταλαγματιές.Ένωσε τα δάχτυλά της με τα δικά μου.
«Μην μ’αφήνεις.Κράτα με.Σώσε με».Ένοιωσα τον πόνο της.
Την φίλησα απαλά στα χείλη και φύσηξα καυτή πνοη στα σωθικά της.Προσπάθησα να φτάσω μακριά στην παγωμένη καρδιά.
«Σώσε με»,σπάραξε.
Φύσηξα με όση δύναμη είχα.Σαν ορμητικός άνεμος η πνοή μου χώθηκε στα πνευμόνια της και έφτασε καυτή στο στόχο της. Ο πάγος του πόνου έλιωσε.
Γαλήνεψε.Η ανάσα της ακουγόταν καθαρή και ήρεμη.Με κοίταξε στα μάτια.
Είδα μια ήσυχη θάλασσα να καθρεφτίζεται μέσα τους.
«Βοήθησε με να πετάξω,γιάτρεψε και τα φτερά μου,για τελευταία χάρη στο ζητώ».
«Δεν μπορώ και δεν θέλω να σε βοηθήσω να πετάξεις.Μόνη σου θα μάθεις να πετάς ξανά,μόνη σου.Πρόσπάθησε,δεν χρειάζεσαι βοήθεια για να πετάξεις.Προσπάθησε όσο χρειαστεί.Μην εγκαταλείψεις ποτέ.Μ’ακούς;Ποτέ.Ποτέ.
Τον είχα ξαναδεί στα όνειρά μου τον μικρό άγγελο,την γνώριζα από μικρή.Ήταν ο πιο χαρούμενος άγγελος που είχα δει.Είχε χαμογελαστά μάτια και χαμόγελο δροσοσταλίδας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s