Τσίτα τα γκάζια

Posted: Ιανουαρίου 15, 2007 in Παλιά κείμενα

Μπύρες,μουσική,παραλία,φεγγαρόφωτο,ίχνη στην άμμο,κουβέντα.Η ώρα πήγε έντεκα,νύχτωσε για τα καλά,ώρα να επιστρέψεις.Κατεβάζεις την τελευταία μπύρα μονορούφι,σηκώνεσαι και περπατάς προς το αυτοκίνητο.Χώνεσαι μέσα και ξεκινάς χαλαρά.

Aνοίγεις το ράδιο,ο σταθμός παίζει ρεμπέτικα και διαφημίσεις,διαφημίσεις και ρεμπέτικα.Φτάνουν οι διαφημίσεις,μπαίνει κασέτα και τα παιδιά της Πάτρας τραγουδάνε,μου λένε να μην κλαίω,καραβάν.Μπα,αυτή η νύχτα δεν σηκώνει λαϊκά.Έξω τα παιδιά της Πάτρας ,μέσα «Queen of the damned»

Τα παράθυρα ανοιχτά,ο θαλασσινός αέρας μπαινοβγαίνει αποφασισμένος να κλέψει στιγμές,σφυρίζει τον δικό του σκοπό.Ανεβάζεις την ένταση,το γκάζι παει λίγο πιο χαμηλά,το τσιγάρο ανάβει αυτόματα,θα σου κάνει παρέα σε όλη την διαδρομή.Οι Deftones φωνάζουν, Change (In The House Of Flies),η ταχύτητα ανεβαίνει,ο αέρας σφυρίζει πιο δυνατά,η αδρεναλiνη παίρνει νωχελικά την ανηφόρα.

Κι άλλο γκάζι,κι άλλα ντεσιμπέλ,η αδρεναλίνη ανοίγει το βήμα της.Φώτα ,πλησιάζουν απειλητικά από απέναντι ,το πόδι αυτόματα προσθέτει πίεση στο γκάζι,το τσιγάρο τελειώνει ,άλλο ανάβει αμέσως. Ο Marilyn Manson ουρλιάζει Redeemer.Οι αισθήσεις πλησιάζουν στα κόκινα,κι άλλο γκάζι,κι άλλα ντεσιμπέλ,κι άλλα φώτα.Το Golf θέλει κόντρες,πάρε κόντρες ρεε.Κι άλλα ντεσιμπέλ .Το γκάζι αχόρταγο θέλει κι άλλο.Φάε σκόνη ρε μαλακισμένο.Το Golf κόλωσε,φαίνεται μακριά πίσω,φοβήθηκε τα σκοτάδια.Τα ντεσιμπέλ στο τέρμα.Οι σκιές τρέχουν να προφτάσουν,χάνονται από τα ξεφωνητά των Godhead, που ξεφωνίζουν Penetrate .Κι άλλο γκάζι.Το φεγγάρι τρέχει να κρυφτεί φοβισμένο,τα ντεσιμπέλ του τρυπάνε τ’αυτιά.Κι άλλο γκάζι.Η θάλασσα σηκώνεται απειλητικά,σε κυνηγάει για να σε σώσει,»δεν θα με πιάσεις θάλασσα» της φωνάζεις.Στροφή,κατεβάζεις απότομα ταχύτητα,η μηχανή μουγκρίζει μανιασμένα,ξανά γκάζι,περισσότερο γκάζι.Κι άλλη στροφή,νταλίκα,προσπέραση,κι άλλο γκάζι.Οι Disturbed δίνουν ρέστα, Down With The Sickness.Η μηχανή ,πεινασμένη για βενζίνη ,μουγκρίζει ικανοποιημένη.Η αδρεναλίνη προσπαθεί να πολτοποιήσει τον εγκέφαλο,τα λάστιχα προσθέτουν το δικό τους ουρλιαχτό στην συναυλία.Κι άλλο γκάζι,κι άλλα φώτα,κι άλλη προσπέραση,μια ακόμα στροφή,τα όρια τεντώνουν επικίνδυνα.Τα αυτιά βουίζουν,τα λάστιχα ουρλιάζουν,ο αέρας σου γδέρνει το δέρμα,το πρόσωπο κατακόκκινο,το μυαλό σε υπερδιέγερση.Οι Static X βγάζoυν τα σωθικά τους, Cold.Δόσε ψυχή μου ρέστα.

Κατήφορος,ο δρόμος κατηφορίζει,το πόδι χαλαρώνει,η αδρεναλίνη κρύβεται βαθιά μέσα στο κορμί σου,τα ντεσιμπέλ σταματούν απότομα,η μηχανή χορτασμένη δεν ακούγεται άλλο,μόνο το τσιγάρο συνεχίζει να σου κρατάει παρέα.Η φύση ηρεμεί,τα πετούμενα κουρνιάζουν ήσυχα,τα αγρίμια χώνονται στις φωλιές τους.Ένα ακόμα ταξίδι ονειρικό παίρνει τέλος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s